لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ دوست نمىدارد خدا آشكارا كردن بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ سخن بد إِلَّا مَنْ ظُلِمَ مگر آشكارا كردن كسى كه برو ستم كرده‌اند چه او را رواست كه نكوهش ظالم كند يا ازو تظلم نمايد و گفته‌اند كه مردى از قومى ضيافت خواست و او را طعام ندادند آن‌كس زبان شكايت گشوده هرجا كه مىرسيد از بىمروتى آن قوم حكايت مىكرد صحابه رض او را بدان شكايت عتاب كردند اين آيت در عذر او نازل شد كه مظلوم را شكايت آن ظلم جائز است وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً و هست خدا شنوا مر سخن مظلوم را عَلِيماً دانا به ستمكارى ظالم إِنْ تُبْدُوا خَيْراً اگر آشكارا كنيد نيكوئى و طاعت را أَوْ تُخْفُوهُ يا پنهانى بجاى آريد او را أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ يا عفو كنيد از بدى كه شما را بدان مؤاخذه رسد فَإِنَّ اللَّهَ كانَ پس به درستى كه خدا هست عَفُوًّا عفوكننده از عاصيان با وجود كمال قدرت بر انتقام ايشان قَدِيراً توانا بر عذاب ظالمان و ثواب عفوكنندگان درين آيت تحريض مظلومان است بر عفو تا متخلق شوند باخلاق ربانى و يا آنكه رخصت تظلم دارند و از سر آن درگذرند إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِاللَّهِ بتحقيق و يقين آنها كه كافر مىشوند به خدا وَ رُسُلِهِ و به پيغمبران او وَ يُرِيدُونَ أَنْ يُفَرِّقُوا و مىخواهند آنكه جدائى افگنند بَيْنَ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ ميان خدا و رسولان او به‌آنكه ايمان آرند به خدا و كافر شوند به پيغمبران وَ يَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ و گويند كه ايمان مىآريم به بعضى از پيغمبران وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ و كافر مىشويم ببعض ديگر مراد يهوداند كه مىگفتند ايمان داريم بموسى ع و عزير ع و كافريم بعيسى ع و محمد ص وَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَّخِذُوا و مىخواهند آنكه فراگيرند بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا ميان ايمان و كفر راهى و حال آنكه ايمان به خدا تمام نمىشود مگر بتصديق رسل وى أُولئِكَ آن گروه كه ميان كفر و ايمان طريقى مىطلبند هُمُ الْكافِرُونَ ايشان كافرانند حَقًّا به كفرى محقق شده يعنى كاملانند در كفر خود و ايشان را مؤمن نتوان گفت بوجهى زيرا كه آن ايمان كه ايشان راهست معتبر و معتد به نيست وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرِينَ و آماده كرديم براى كافران عَذاباً مُهِيناً عذابى خواركننده .